Ayahuasca deel 2: de voorbereiding

Categorieën Gezondheid,Psychedelica,Spiritualiteit

Mijn eerste reis met Ayahuasca begon met een allesdoordringend gevoel van koud, roze plastic. Dat was geen pretje. Toen ik uren later bijkwam was ik heel blij dat dit voorbij was. De hele reis was een worsteling die me deed denken aan een van de migraine aanvallen die ik sinds mijn puberteit heb gehad. Ik voelde dan een overweldigende pijn, waar ik me, na veel weerstand, uiteindelijk aan moest overgeven. Als ik dan helemaal niets meer deed of dacht, en het helemaal liet gebeuren, zat ik een heel zacht en aangenaam gevoel. Ik besefte me later pas dat deze hele oefening van overgave iets was wat ik eigenlijk al vaker had gedaan.

Net als in zo’n aanval, kreeg ik na mijn overgave wel prachtige momenten in mijn reis. Alles was zo intens voor me dat het zeker geen middel voor me is om vaak te gebruiken, maar ik kan me wel voorstellen dat mensen dit vaker doen. Je gaat ook niet voor je plezier elke week naar de tandarts, maar dat gevoel wat je hebt als je weer weg gaat is toch wel fijn, en daarom blijf je elke keer weer terugkomen. Ik voelde me erna helemaal gezuiverd, ontspannen en gelukkig. Misschien is het niet voor iedereen, maar het is wel een ervaring die ik iedereen gun.

In al mijn enthousiasme wilde ik meteen al mijn issues aanpakken, maar Ayahuasca zei me dat we niet alles ineens konden doen. De rest doen we een andere keer, zei hij (normaal gesproken is dit een vrouwelijke gids voor veel mensen, maar voor mij was dit dus een man). Er zou dus een volgende keer komen.

De eerste 3 maanden na mijn reis zat ik nog steeds een beetje in dat gezuiverde gevoel. Ik had niet veel besef van tijd, oude jeugdherinneringen kwamen spontaan naar boven. Dit is heel bijzonder voor me omdat ik door de behandelingen bij de GGZ veel herinneringen uit mijn leven kwijt ben geraakt.

Na de reis voelde ik tot in het diepst van mijn wezen dat ik helemaal goed ben zoals ik ben. Prachtig was dat. En er bleven inzichten en oude herinneringen opkomen. Ik heb dat proces zelf wel versterkt door af en toe paddo’s te nemen (ik heb ontdekt dat een kleine dosis paddo’s heel goed werkt tegen migraine en menstruatiepijn). Het was net alsof er iets in me was losgemaakt waardoor ik veel droomde over mijn tijd in de sekte en mijn herinneringen eraan steeds meer terug kwamen. Ik merkte dat er zat progressie zat in dit proces; ik droomde bijvoorbeeld dat ik nu wel voor mezelf opkwam, waar ik dat toen (inmiddels 20 jaar geleden) niet durfde.

Evengoed had ik nog steeds geen behoefte aan een nieuwe ceremonie, althans, niet op korte termijn. Tot ik in november vorig jaar deze droom had:

Er waren 2 oudere vrouwen die met me spraken over Ayahuasca. Een had donkere ogen en donker haar en de ander lichtblond en helder blauw/groene ogen. Ik keek er heel diep in en ze waren prachtig. Het was warm want het was zomer. Er werd gepraat over Ayahuasca en er werd gepraat over om het te doen. Alles voelde aan als warm, mooi en liefdevol. En als het proces naar Ayahuasca wat weer in gang is gezet. De ‘kou’ is er vanaf en er is een nieuwe warmte ontstaan.

Ik was de droom vergeten, tot ik in april, precies een jaar later, ineens een nieuw inzicht kreeg; alle oordelen die ik heb over mensen, zeggen alleen iets over mij. En NIETS over andere mensen. Die kwam binnen. Ik wist dit altijd al wel, met mijn verstand. Maar nu begon ik het ook echt te voelen in mijn lijf, en ik merkte dat ik onbewust toch voortdurend aan het oordelen was. Het voelde alsof Ayahuasca een jaar lang op de achtergrond met me aan het werk was geweest, en dat alle puzzelstukjes ineens in elkaar vielen. Toen ik mijn droom weer tegenkwam, voelde ik dat het tijd werd voor een nieuwe ceremonie.

Zoals ik eerder schreef, werd ik in mijn vorige ceremonie begeleid door een mannelijke gids. Ik vond dit nogal vreemd. Waarom had iedereen contact met een moeder, en ik niet? Maar door een van de trips die ik met paddo’s had gedaan kreeg ik nu ineens wel contact met de ‘Grote Moeder’. Ik begon haar ineens te zien, waar ik haar nooit eerder had gezien:

Ik keek een documentaire over vrouwen die de Maagd Maria hadden gezien. Ik voelde een hele krachtige verbinding met mijn onderbuik en na een tijdje gekeken te hebben vielen mijn ogen langzaam dicht. De liefde, licht en warmte van Maria was in mijn hart. Ik besefte dat ik een paar dagen daarvoor een andere (waargebeurde) serie had gezien. Over een non die was vermoord omdat ze achter het misbruik kwam die gepleegd was door een priester. Toen ik daaraan dacht voelde ik het verdriet van Maria voor die meisjes. Dat verdriet was ontroerend en groots, en ik voelde me er diep mee verbonden. Samen waren we verdrietig. En ik voelde de compassie die uit ons verdriet voortkwam. 

Ik besefte dat deze hele ervaring veel dieper reikte. Een dag daarvoor sprak ik met mijn familie, waar mijn tante moest huilen om de armoede van haar grootmoeder. Ik besefte dat al deze gelovige vrouwen uit mijn familie een diepe connectie voelen met Maria. En zij met ons; ze voelt onze pijn en ze beschermt ons. Ik zag dat Maria er voor zorgde dat vrouwen die geen kinderen konden krijgen, toch zwanger werden. Maria is de bescherming van alles in ons wat ons vrouw maakt, onze kwetsbaarheid, ons vermogen om kinderen te krijgen, ze te zogen, voor ze te zorgen en van ze te houden. En vooral om van onszelf te houden, als vrouw. 

Ook hoorde ik over mijn oudtantes aan de andere kant van mijn familie die non waren geweest, en intelligente en ontwikkelde vrouwen bleken te zijn. Ook voor deze vrouwen voelde ik dat Maria zich ontfermde.  

Ik voelde dat ze altijd bij me is geweest, ook als ik het heel zwaar had, en ook in tijden dat ik nergens meer in geloofde. Uit allerlei hoeken kwam ze ineens tot mij (als je in synchroniteiten gelooft). Zo waren mijn ouders in de maand mei in Fatima (een bedevaartsoord in Portugal, gewijd aan Maria), was mijn vriendin in dezelfde maand een bedevaartstocht aan het maken naar Santiago de Compostela, en kwam ik heel toevallig het nummer ‘Ave Maria’ tegen van Mondkopf. Toen ik, in dezelfde maand mei, las dat deze maand gewijd is aan Maria voelde dat bijzonder, maar nog bijzonderder werd het toen ik ontdekte dat deze vruchtbare maand ook gewijd is aan andere oer-Moedergodinnen. Ik voelde hierna een diepe connectie met de Moeder Godin en mijn eigen vrouw-zijn. Waar ik de Moeder vorige keer in de voorbereidingen voor Ayahuasca om me heen voelde als een klein vrolijk meisje, voelde de ze nu als een allesomvattend, liefdevol en wijs licht, groots en Moederlijk.

Het was heftig om met mijn oordelende schaduwkant geconfronteerd te worden. Ik werd me langzaam aan steeds bewuster over hoe vaak ik eigenlijk oordeel (best wel vaak). Ik veroordeelde niet alleen anderen, maar ook mezelf. En toen ik me hier bewust van werd ging ik ook nog mijn eigen oordelen veroordelen, daarmee verstrikt eindigend in een web van oordelen. Tot ik een week voor mijn reis Quantum Light Breath deed, (geweldig begeleid door Glenn Salvesen), om bij diepere emotionele lagen te komen, waarvan ik (en de rest van de groep ervaren Ayahuasca gebruikers) merkte dat het erg leek op een Ayahuasca reis. Dit gebeurt puur door de ademhalingstechniek, en duurde maar een uurtje in plaats van 4 tot 6 uur.

Ook hier kwam de Moeder mij bezoeken. Ze liet me voelen dat elke keer als ik oordeel over iemand, ik oordeel over een van haar kinderen. Kinderen die zij diep lief heeft. En als ik oordeel dan doe ik haar daar pijn mee. Dat kwam zo binnen dat ik heel erg moest huilen, omdat ik haar verdriet voelde. Het maakte me erg nederig. Mijn lichaam begon uit zichzelf te bewegen. Mijn rechterhand werd vast gepakt door iets en omhoog getrokken, en toen begon het heftig te trillen. Daarna kwam mijn linkerhand omhoog en daarna ik werd achterover, de grond op, geduwd. Ik moest schreeuwen, huilen, en toen alles eruit was gekomen voelde ik mijn woede. Dat heb ik altijd onderdrukt merkte ik nu. Mijn woede voelde zo krachtig, zo waar, niet als iets slechts, wat ik onbewust altijd dacht. Mijn woede is onderdeel van mezelf en de Moeder, en het beschermt mijzelf en daarmee ook haar.

Dit was een week voor mijn reis. Mijn verslag over de reis zelf kun je hier lezen.

Geef een reactie