Vergeving 

Wat waar is dat blijft

Dit waren de kaartjes die ik trok voor we aan de reis zouden gaan beginnen.

Toen ik de dag ervoor aankwam bij Mens en Aandacht en ik uit de auto stapte, kwamen een paar van de begeleiders naar me toe lopen en omhelsden me. Meteen brak ik. Stamelend lukte het me nog om uit te brengen dat ik lichamelijk contact eng vond, in een poging die plotselinge omslag rationeel te verklaren. Ik barste in huilen uit.

Daarna werd ik bang. Ook al was de vorige keer uiteindelijk een positieve ervaring, elke ervaring is een sprong in het diepe en je kan niet tot op de bodem kijken. Ellie, de begeleidster, zei dat het beste was om maar gewoon tegen Moeder Ayahuasca te zeggen dat je bang bent. Dus dat deed ik, en ik voelde meteen dat ik altijd de neiging heb om een bepaalde (mooie) kant van mezelf te presenteren. Maar het voelde beter om er helemaal te zijn zoals ik ben, alle lelijke en mooie kanten bij elkaar. 

Ik nam de drankjes en besloot alles maar helemaal te gaan voelen, ook de afgrijselijke smaak hiervan.

Ik ging liggen, deed mijn ogen dicht en ik voelde Jim Morisson ineens dicht bij me. Hij is altijd een voorbeeld voor me geweest, als iemand die zijn hele ‘zijn’, inclusief gekte, totaal durfde te leven. Hij voelde als een good luck charm.

Ik zag eerst een draaiende schijf (net als in dit nummer bij 5:15). Langzaam begon deze kleuren en patronen te krijgen. En plotseling werd ik in dezelfde ijskoude laag in mezelf als de vorige keer geworpen, het meest afgrijselijke gevoel wat ik me maar kan voorstellen. Ik raakte in paniek en verzette me. Wat heb ik mezelf in godsnaam weer aangedaan, dacht ik bij mezelf… ik wil naar huis! Plotseling kon ik me gelukkig bedenken dat dit MIJN gevoel was en ik het alleen maar hoefde te gaan voelen, dus dat deed ik. Ik werd misselijk maar kon dat gevoel ook helemaal voelen en ik hoefde niet over te geven. Toen ik dat deed, verdwenen alle nare gevoelens, en kwam ik in een prachtig gevoel en wereld terecht. Ik verwachtte nog een ego dood maar die kwam niet. De vorige keer werd ik totaal overgenomen door iets na mijn ego dood en verloor ik m’n verstand. Maar nu lukte het me om er de hele reis helemaal bewust bij te blijven. Toch vroeg Moeder Ayahuasca een paar keer aan me: Weet je zeker dat je geen ego dood hebt gehad? Weet je het zeker? Nee, ik weet het niet zeker. Er waren een paar kleine momenten dat ik even ‘weg’ was.

Het eerste woord wat ze zei was ‘manifestatie’ en daarna ‘verschijningsvorm’. Later kwam dit elke keer terug. Ze heeft heel veel verschijningsvormen. De Heilige maagd Maria, Moeder Ayahuasca, Godinnen, alle vrouwen op aarde. Ik voelde dat ik in contact met Moeder Aarde was.

Ik zat in de energie van Moeder Aarde, wat allemaal kleurige fluorescerende lijnen waren tegen een zwarte achtergrond. Ik voelde haar verzengende woede om wat wij haar, de aarde, aandoen. Tegelijkertijd voelde ik haar enorme compassie en helende energie. Die ging als een allesdoordringende lage vibratie door mijn lichaam heen. Ik voelde ook dat mijn eigen woede nuttig is, als bescherming van mezelf en van Moeder Aarde.

In een golfbeweging kwam de destructie die wij haar aandoen naar boven, en ze liet me zien dat er net zo makkelijk weer een nieuwe golf komt en we in een ogenblik uitgeroeid kunnen zijn. Zoveel controle hebben we niet.

Ze was zo dankbaar dat ik dit werk deed, dat ik alles mag eten wat ik wil. Ik had namelijk een maand veganistisch gegeten en eigenlijk vond ik het wel fijn om zo te eten. Ik zat er al over na te denken om dit voort te zetten na de reis. Maar elk dier offert zich graag voor me op zei ze. In tegenstelling tot hoe wij mensen vuilnismannen behandelen, beloont zij haar vuilnismannen en vrouwen wel goed en met respect. Het is namelijk mijn taak om Haar pijn te doorvoelen. Het is mijn lot dat dit gepaard gaat met eenzaamheid.

Ik zei tegen haar dat ik geen behoefte heb aan een leider en helemaal niet wilde dienen en geen vuilnisvrouw wilde zijn. Ik heb in een sekte gezeten en ben daar gemanipuleerd en gebruikt omdat ik dienstbaar was. Ze begreep dat ik daar pijn door had. Maar als ik Haar dien dan is dat de beste plek om te zijn. Zij heeft wel respect voor wat ik doe.

Als ik mijn eigen pijn negeer dan negeer ik die van haar en dat maakt haar woedend. Ik verwaarloos haar daarmee. Als ik haar pijn ontken dan ontken ik haar als waardig levend wezen. Maar als ik iets in mezelf erken en genees dan doe ik dat ook bij haar, en daar is ze diep, diep dankbaar voor. Als ik haar pijn voel dan erken ik haar in wie ze is.

Ik ben bang om kritisch op Moeder Aarde te zijn. En bang om fouten te maken. Dat is goed zei ze, wees maar kritisch. Dat is precies hoe ik je gemaakt heb. Je hebt altijd de keuze om mij te dienen of niet. Als je kritisch bent dan maak je elke keer een bewuste keuze.

Moeder Aarde maakt ook fouten. Net als wij. Dat is onderdeel van het proces. Ik mag zoveel fouten maken als ik wil. Ze zal altijd met compassie reageren en me liefdevol corrigeren. Ik zag elfjes en kabouters die stout waren en haar daardoor kleine schopjes en prikjes gaven. Dit vond ze fijn zei ze, want ze krijgt zo feedback en daar leert en groeit ze van. Elke leider zou dit moeten verwelkomen. Wees maar zoals die elfjes. Mensen die doelbewust de aarde vernietigen, daar heeft ze geen enkele genade voor.

Omdat ze me zo dankbaar is, mocht ik haar alles vragen wat ik wilde. Ik vroeg haar hoe ik gereïncarneerd was, maar ze zei dat dit al heel lang niet meer was gebeurt. De reïncarnatie die ik ooit in een regressietherapie ben tegengekomen was niet mijn vorige leven zei ze, heel nonchalant. Dat stukje heb ik gewoon opgepikt uit het grote energieveld.

Ze heeft een stukje oerenergie gepakt en deze in deze wereld gezet. Dit is de reden dat er nu zoveel gevoelige mensen op aarde zijn, alleen zulke gevoelige mensen kunnen echt voelen hoeveel pijn Ze heeft. Gevoelige mensen zoals ik zijn zowel hele oude als hele jonge zielen. Naïef en erg gevoelig. We zijn als oude bosgeesten, wat wij elfjes zouden noemen. Daarom heb ik me altijd anders gevoeld en zelfs een elfje in een psychotische toestand. Heel veel van deze zielen die ze op aarde heeft gezet overleven het niet zei ze, ze sneuvelen in het proces.

(later kwam ik dit stukje uitleg tegen over de betekenis van reuzen in de Germaanse mythologie. Ik vond het een heel treffende overeenkomst met wat ik gezien heb over elfjes in mijn reis, alhoewel dit over reuzen gaat:

Met het afschrikwekkend voorkomen gaan eigenschappen als naïviteit en een zwak intellect gepaard. De Edda vergelijkt het intellect van de reuzen vaak met dat van kinderen; emotioneel en niet rationeel. Toch krijgen individueel benoemde of nauwer omschreven reuzen vaak tegenovergestelde karakteristieken. Ongelooflijk oud zijnde dragen ze de wijsheid der vervlogen tijden, zoals Vafthrúðnir en Mímir. En het zijn deze die Odin uitzoekt om aan pre-kosmische kennis te komen.)

Ik vroeg haar naar meer informatie over elfjes en ze werd boos. Weer iets wat jullie hebben bedacht om de werkelijkheid te ontvluchten zei ze.

Mijn energie kom bij de Irokezen vandaan. Bij een ongehoorzame godin die ze aanbaden. Dit vond ik heel vreemd, en ik was ook bang dat dit misschien een verhaaltje is wat ik mezelf had verteld tijdens de trip. Ik ben op gaan zoeken welke Godinnen de Irokezen eigenlijk hadden en kwam bij deze godin uit: 

DOYADASTETHE – The Iroquois goddess of the dawn. She often plays the role of the willful, spoiled and resentful “chief’s daughter” in myths. The other gods in the pantheon have learned to tolerate her impetuous demands and to accommodate her whenever possible.

Ik weet niet wit hier waar van is, maar de diepere boodschap hierachter zal ik vast nog gaan begrijpen. Mijn vriend beschuldigt me regelmatig van ‘prinsessengedrag’, dus dat klopt in ieder geval wel bij me…

Ik ben psychotisch geweest maar eigenlijk heb ik het al die tijd precies goed gezien. Ik zie het nog steeds goed maar durf het niet goed in de wereld te zetten. Ben ik dan wel ‘ziek’ geweest? ik denk het niet. Ik zat in een andere staat van bewustzijn waar ik niet goed mee om kon gaan. Ik leer nu om de waarheid te laten rijpen.

Later in de trip begon ze alles te herhalen. Toen ik vroeg waarom, zei ze dat ze dat deed zodat ik het niet zou vergeten. Je wilde toch alles opschrijven zei ze. We werken samen!

De weken voor de reis vond ik mezelf erg lelijk worden. Ik kon wel accepteren van mezelf dat ik lelijk was. Ik voelde me geroepen door het nummer van Nirvana, Come as you are. Ik was doodsbang voor deze reis. Ze waardeerde dat ik mezelf aan Haar liet zien zoals ik was zei ze. De kant die ik van mezelf liet zien, liet ze ook van zichzelf aan mij zien.

Ook de kaarsjes die ik elke keer heb opgestoken bij Maria waardeerde ze heel erg zei ze. Ook al voelde ik niet altijd haar aanwezigheid en deed ik het niet perfect, maar juist daarom kon ze het extra waarderen. Ook mijn dieet die niet perfect was, was helemaal goed. Al die niet perfecte dingen erin (heerlijke kaasbroodjes na een paar dagen streng vasten) waren totaal onbelangrijk. Het ging om de intentie.

Ik zag allerlei mensen voorbij komen waar ze iets over zei. Ik merk dat alle adviezen die ik over andere mensen kreeg, ik ook op mezelf toe kon passen. De mensen om me heen zijn een spiegel van mezelf. Uiteindelijk zei ze dat ik mijn oma mocht roepen. Dat deed ik, en ze kwam. Ik maakte contact met haar. Ik voelde dat we beiden ontroerd waren om elkaar weer te ontmoeten. Ze liet me voelen hoe zwaar ze het heeft gehad in haar leven, daar was ik diep door geraakt. Ik voelde ook hoeveel ze onze familie gediend heeft. Ongelooflijk vond ik het, ik had zo’n respect voor haar. Terwijl de tranen over mijn wangen liepen en voorover gebogen lag, riep ik ‘je bent zó waardig, je bent zó waardig.

Daarna zei ze, vraag maar of de sekteleider komt. Ik riep hem en ze liet me zien wat ik moest zeggen. Ik zei tegen hem dat ik terugpakte wat hij ooit van mij heeft genomen, en dat ik terug gaf wat ik ooit van hem heb gekregen. Daarna zei ik tegen hem dat ik hem terug stuurde naar wie hij echt was, en dat was helemaal NIETS (dat zijn we natuurlijk allemaal). En dat zijn ‘echte naam’ ook helemaal niets betekende. 

Ik voelde me helemaal thuis in haar. Hier kon ik helemaal mezelf zijn in deze energie, hier wist ik helemaal hoe ik me moest bewegen. Als ik eruit kwam dan zag alles er normaal uit en ik voelde me ook vrij normaal. Als ik ging liggen en m’n ogen dicht deed dan ging ik heel diep. Ik ging elke keer anders zitten en liggen en ik voelde me helemaal fijn. Ik had het in tegenstelling tot de vorige keer niet koud.

Tussendoor zag ik prachtige visuals. Ik wilde dat ook heel graag voordat de reis begon. Prachtige geometrische vormen, zoals je in India kan zien bijvoorbeeld. Daar genoot ik echt van. Ik genoot van het hele gevoel tijdens de reis. Ze zei me dat ik nog een derde glaasje mocht gaan halen en dat deed ik. Ik kwam er niet echt meer in, maar bleef er wel de hele tijd een beetje in hangen. De volgende dag zelfs nog als ik mijn ogen dicht deed, zag ik weer  dezelfde visuals. En af en toe voelde ik nog zo’n wave die heel erg fijn voelt.

Iedereen in de ceremonie reageerde op elkaar. Als ik een nieuwe golf aan voelde komen, hoorde ik  meteen intensere belevingen van mensen om me heen (schreeuwen, lachen).

Ik moest heel veel gapen en mijn mondhoeken trokken elke keer naar beneden. Zelfs dagen na de ceremonie deden mijn mondhoeken dit nog.

Toen ik bijkwam duurde het net als de vorige keer uren voordat we gingen eten. Terwijl ik lag te wachten had ik ontzettend veel trek in Chinees eten. Ik had heel veel verlangen om dat te eten en er van te genieten.

Lees hier het laatste deel, de intergratie.

Geef een reactie