Interview Sjamaan Indonesie

Categories Indonesië0 Comments

In oktober 2016 heb ik een interview gehouden met een sjamaan uit Madura, Indonesië. Ki Suhail en de leerlingen van zijn meditatieschool helpen mensen van dit eiland met allerlei problemen. Daarvoor komen elke dag zo’n 40 mensen langs. Ze hebben allerlei klachten, waaronder psychische. Ik was erg benieuwd naar zijn kijk op psychische problemen.

We komen ’s avonds aan bij een huis in de jungle. We lopen naar achteren, waar banken staan waarop we gaan zitten. Mijn vriend heeft zijn gitaar meegenomen en begint wat liedjes te zingen, en de zijn vrienden spelen en zingen mee. Het is heel gezellig als ineens de deur bovenaan de trap open gaat en er een man naar buiten stapt. Iedereen is meteen stil. Deze man heeft een uitstraling die respect afdwingt.

Hij gaat zitten en we praten eerst wat over politiek. We krijgen jonge kokosnoot met palmsuiker geserveerd door zijn leerlingen, wat erg lekker is. Ik ben erg benieuwd of hier depressie of angststoornissen voorkomen, omdat ik een paar dagen geleden van andere eilandbewoners heb vernomen dat dit hier niet voorkomt. Ki Suhail zegt dat hier wel mensen zijn die last hebben van stress, doordat ze bijvoorbeeld een goede opleiding hebben maar geen baan. Of er zijn mensen met een gebroken hart. Ze zijn verliefd op iemand maar de familie is het er niet mee eens, en kunnen daarom niet met elkaar trouwen. Ki Suhail vertelt dat deze mensen een keer per maand langskomen om te praten. De langste behandeling duurde 15 keer. Maar meestal is het na 1 of 2 keer opgelost, er is onderling begrip en hij geeft motivatie om verder te gaan. Na de behandelingen blijft er wel contact. Dat is sowieso belangrijk in Indonesië (en Madura). Je bent geen goed mens als je dat niet zou doen.

Ik vraag me ook af of hier mensen zijn die stemmen horen, of dingen zien die er niet zijn, en het contact met zichzelf en de werkelijkheid verliezen. Die mensen zijn er, maar er wordt me verteld dat ze dit niet zien als een psychische ziekte. Het is een slechte energie uit een andere wereld, wat iedereen zomaar kan overvallen. Er zijn mensen die de patiënt kunnen helpen om zich bewust te worden van die energie en ze kunnen hem of haar extra kracht geven. Deze energie noemen ze de ‘Stille Kracht’, of Guna Guna. Iemand die stemmen hoort, krijgt een papiertje mee met een heilig symbool van de sjamaan. Deze wordt bijvoorbeeld aan een riem of ketting gehangen. Hij kent veel mensen waarbij dit overkomen is. Na 1 behandeling is iemand al van zijn klachten af. Ze moeten hier wel van bijkomen, dat duurt ongeveer 3 dagen. Na de behandeling zijn er vaak geen klachten meer. Als de slechte energie toch terugkomt, dan is die persoon daar nu tegen beschermd.

Wanneer je dit vergelijkt met een psychose in de westerse wereld dan verloopt dat wel even anders. De behandeling duurt hier maanden of jaren, en het bijkomen daarvan ook. Nadat ik professionele hulp kreeg van de GGZ (wat vooral bestond uit veel medicatie) kon ik 6 jaar helemaal niets meer. Ik moet hierbij wel zeggen dat net zoals in Nederland, er ook in Indonesië plekken zijn waar mensen die in een psychose zitten niet goed worden behandeld. Het ene land is niet perse beter dan de ander. Maar ik wil wel een ander perspectief bieden waar we ons door kunnen laten inspireren. Die misschien wel constructiever is dan degene die we nu hebben. In een andere blog van mij kun je meer lezen over wat ik vind van de zorg in Indonesië versus die in Nederland.

Ki Suhail onderwijst studenten die gespecialiseerd zijn in deze Stille Kracht. Door te dromen krijgen zijn studenten een gedicht door, die ze doorgeven aan de patiënt. Die dient dit dan elke dag te bidden. Ook worden er massages gegeven, die bijvoorbeeld helpen tegen postnatale depressie, bekkeninstabiliteit en nierstenen.

Ik heb gehoord dat sjamanen van over de hele wereld door een grote verandering een initiatieproces in kunnen gaan, die wij een psychose zouden kunnen noemen. Als ze uit dit proces komen hebben ze vaak helende eigenschappen (te zien in o.a. de documentaire ‘Crazywise‘). Ik vroeg aan Ki Suhail of hij dit herkende? Nee, dit heeft hij zelf niet zo ervaren. Hij heeft heel veel moeten leren en is erg bewust geworden over zichzelf. Sjamanisme zit bij hem in de familie. Het was vanzelfsprekend dat hij de traditie voortzette.

Hij vertelt me dat de mens 7 zonden heeft:

  • Passie
  • Hebzucht
  • Luiheid
  • Somberheid
  • Boosheid
  • Sterker voor willen doen dan je bent
  • Altijd gelukkig willen zijn

Als je alleen maar gelukkig wilt zijn en angst hebt om te falen, dan heb je geen connectie met jezelf. Je kunt dan ook niets leren over hoe het leven is, en hoe groot God of het universum is. De mensen op dit eiland willen de aarde graag bewaken. Het is belangrijk om te weten wat Gods wil is en dit op een goede manier uit te voeren. Als we bewust zijn over onszelf, dan worden we gedwongen om altijd een oplossing te vinden voor onszelf. Je moet daarvoor kijken naar al je emoties; gelukkige, ongelukkige, je angsten, passies en zonden. Als er teveel zonden zijn dan is dat geen goede zaak, en het is belangrijk om dit te weten van jezelf.

Ki Suhail praat ook over de ‘civilisation disease’. Wat is dat precies, vraag ik? ‘Dat is het ontbreken van respect voor het leven. We denken dat we alles kunnen, maar een plant laten groeien, dat kunnen we niet. Dat is iets heel bijzonders. Daar moeten we respect voor hebben’ zegt hij. ‘Het leven heeft een Goddelijke oorsprong. Als ik iemand genees, dan doe ik dat van hart tot hart.’ Hij wijst zijn hart aan en die van mij. ‘Zo, terwijl ik met iemand praat, gaat mijn empathie van hart tot hart. Ik voel iemands pijn terwijl we praten. Wanneer het tijd is sturen we de pijn naar God. Dat is een automatisch onderdeel van het helingsproces waar we op dat moment samen in zitten. De energie die ik daarvoor gebruik kan ik goed sturen. Daar ben ik in getraind omdat ik dit werk al heel erg lang doe. Als ik iemand genees, dan ontstaat er een verbinding tussen ons. Tussen ons is God aanwezig. Die verbinding wordt dan een interactie van energie, een soort recycling systeem. Tussen 2 mensen is God altijd aanwezig. Als ze kinderen krijgen dan wordt die cirkel van energie steeds groter.’

Ik kan hem volgen met zijn uitleg over de geneeskrachtige energie die van hart tot hart gaat. Toen ik in 2004 aanklopte bij de GGZ, was dat omdat er een ondragelijk gevoel in mijn hartstreek was ontstaan. Dit was zo ondragelijk dat het fysiek pijn deed. Ik trok het niet meer, er moest nu iets gebeuren. Maar niemand die begreep waar ik het over had. Een psychiater keek me vreemd aan toen ik dit haar vertelde. Wat ik toen nog niet wist, is dat de GGZ alleen medicatie had voor mijn problemen. En welke antipsychotica ik ook gebruikte, dat gevoel ging niet weg. Met Haldol werd het zelfs nog erger.

Tot ik in 2011 begon met meditatie. Langzaam voelde ik dat mijn energie weer te begon stromen. De blokkade die ik altijd voelde in mijn hart verdween. De energie daar werd steeds krachtiger en liefdevoller en heel fijn om te voelen. Dat Ki Suhail zich hier ook van bewust lijkt te zijn vond ik erg verassend. Aan de andere kant van de wereld is er toch iemand die dit ook begrijpt.

Ik schrijf graag over psychiatrie; in de tijd dat ik in de psychiatrie zat werd ik niet beter maar vooral zieker. Ik heb zelf ondervonden dat het beter kan!


Geef een reactie