Innerlijke reis met Ayahuasca deel 2: De Reis

Categories Drugs0 Comments

Eindelijk was dan de dag aangebroken dat ik naar Zeeland zou gaan. Ik kon met een stel meerijden, die dit vaker had gedaan. De man zei zelfs dat hij dit 2 keer per jaar deed als een soort onderhoud voor zijn geest. Net als naar de tandarts gaan. Het viel me op hoe nuchter hij hierin stond. Zijn vrouw had al veel ervaring met praatgroepen en had dit ook een paar keer eerder gedaan. Deze mensen wisten wel waar ze het over hadden en waren erg positief.

Na een paar uur rijden kwamen we aan in het Katholieke Zeeuws Vlaanderen. Ik had het huis, een oude pastorie, al gezien op foto’s, maar in het echt was het nog veel mooier. De serene rust die je in een oude kerk vind voelde ik hier ook. We werden warm ontvangen met een knuffel (eng) en we mochten ons meteen in het wit omkleden. We sliepen met zijn allen samen op de zolder. Het zag er allemaal heel goed uit, mooie keuken, douche, donzen dekbedden en overal Mariabeeldjes. Dat stelde me wel gerust. Mijn oma en tantes bidden altijd tot Maria als er iets spannends gebeurde en tot nu toe had dat altijd gewerkt. Eenmaal omgekleed ging ik naar beneden, en ontmoette de rest van de mensen, 13 in totaal. Ik begon wel trek te krijgen ondertussen, of liever gezegd honger. Dat zou later in mijn reis nog terugkomen.

We kregen kruidenthee en begonnen een beetje met elkaar te praten. Het bleek dat veel mensen deze reis regelmatig maakten, en er waren maar 4 mensen voor wie dit de eerste keer was. De reizen zijn populair en volgeboekt voor het komende half jaar. Dit waren helemaal geen zweverige types, maar leken hele ‘normale’ mensen (alhoewel die natuurlijk niet bestaan), en zelfs een bejaard echtpaar wat me echt verraste. We gingen naar de ceremonieruimte waar we kaartjes mochten trekken. Bij mij stond er ‘Aarde’ en ‘Hoe je omgaat met jezelf bepaald hoe je omgaat met het leven’. We spraken onze intentie uit en waarom we hier waren. Ik vertelde me dat ik me geroepen voelde en eigenlijk voelde dat ik geen intentie hoefde te hebben. Omdat iedereen zei dat dit zo belangrijk was had ik er wel een paar kunnen vinden, maar het voelde alsof ik alles los kon laten en me nergens meer op hoefde voor te bereiden. Alles mocht gezegd worden hier. Alle emoties mochten er zijn, en er was geen tijdslimiet voor hoe lang je aan het woord mocht zijn. Dit was even wennen, want uit de psychiatrie ben ik precies het tegenovergestelde gewend. Heel fijn dat dit hier wel kon.

Daarna was er groentesoep en rijstwafels voor ons, en appels. Ik had echt ontzettende trek dus ik was blij om te eten, en het smaakte goed. Dit zou de laatste lichte maaltijd zijn voor de ceremonie.

Daarna gingen we naar buiten om een wandeling te maken. Dit was een prachtige omgeving, met dijken en weilanden, fazanten, ganzen en eenden. Op een gegeven moment hielden we stil om lichaamswerk te gaan doen. Dit weekend ging niet alleen over Ayahuasca, maar was een heel weekend therapie waar Ayahuasca onderdeel vanuit maakte. Op een gegeven moment was de opdracht om achter elkaar aan te gaan staan; ‘maak maar goed contact met elkaar, voel elkaars lichaam maar’, zei Gerard, een van onze begeleiders van dit weekend. Ik ben doodsbang voor lichamelijk contact met mensen die ik niet ken dus deze sloeg ik even over. Maar toen zag ik dat ze enorm veel lol hadden met elkaar. En ik bedacht me dat ik hier nu was, en dat dit juist een van de dingen is waar ik aan kan gaan werken. Ik deed toch mee, en het viel me op dat ik weinig angst voelde. Ik voelde me best wel veilig om deze mensen aan te raken. De oefeningen, schreeuwen, springen, contact maken door elkaar aan te kijken (nog veel enger!) werkten goed. Ik voelde me meer gegrond en meer in mijn lichaam komen. Ook voelde het goed om een dieper contact te maken met de mensen waarmee ik deze intieme reis ging maken. Daarna liepen we in stilte terug naar de pastorie.

We hielden even stil bij een oude rode beuk van 150 jaar oud. Deze grote boom voelde zo krachtig voor mij, dat ik hem even aan wilde raken. Nog een beetje bescherming zoeken want hoe goed ik me hier ook bij voelde, ik was ook wel bang voor wat er komen zou.

Hierna ging ik slapen, moe van de reis, en de volgende dag zou weer vroeg gaan beginnen. Een slaapzaal met snurkende en woelende mensen zou ik vroeger niet getrokken hebben. Het lukte om me nu wel om eraan over te geven en ik viel in slaap.

’s Ochtends deden we nog wat lichaamswerk en mochten we nog een kopje thee. Daarna gingen we de ruimte in, samen met de hond Bram, die hier altijd bij aanwezig was en mensen bij stond waar nodig. Normaal houd ik niet zo van honden maar deze vond ik wel heel erg lief.

We hadden ons donzen dekbedje meegenomen, flesje water, boekje voor aantekeningen, en mijn blauwe knuffelaapje van toen ik klein was had ik ook meegenomen. Een voor een mochten we ons medicijn komen halen. We kregen 2 drankjes; eerst de plantaarde MAO remmer, die ervoor zou zorgen dat het tweede plantaardige drankje met de werkzame stof DMT zou gaan werken. Allebei smaakten ze niet erg lekker. Gelukkig was er gekonfijte gember die de achtergebleven smaak wat verdoezelde. Na het eerste drankje voelde ik al licht wat opkomen. Ik wist wel dat ik niet veel nodig had, want vanuit mezelf heb ik gemerkt dat ik makkelijk contact maak met dit bewustzijn. Als ik mediteer kan ik daar al helemaal in zitten. Waarschijnlijk ook een van de redenen waarom ik ooit zo in de war ben geraakt.

Ik ging voor het tweede drankje tegenover Ellie zitten, een andere begeleidster. Ze vroeg me of ik nu al wat voelde, wat ik bevestigde. Ik voelde me al koud en een beetje vreemd. Een half glaasje zou voldoende zijn dacht ze, en dat was ik met haar eens. Ik dronk het op en besloot comfortabel te gaan liggen op mijn matrasje, met mijn aapje in mijn armen.

Ineens kreeg ik koudwatervrees. Ik bedacht me de ontmoetingen met aliens en de andere werelden die mensen beschreven, en ineens kwam me dit enorm overweldigend over. Toen viel ik een tijdje weg, en het volgende moment voelde ik mijn lichaam. In mijn hartstreek voelde ik vroeger een ondraaglijke pijn. Sinds ik ben gaan mediteren is dit veranderd in een plek vol energie, stromend, krachtig en liefdevol. Ik voelde dit nu en het werd enorm groot, kwam uit mijn borstkas als een pilaar en het gevoel werd zo groot dat het pijn deed. Ik probeerde me ergens anders op te concentreren maar het lukte me niet zo goed meer om iets te doen. Toen was ik weer even weg, en het in het volgende moment zag ik ineens een pulserend raster, bestaand uit allerlei kleuren; geel, groen, oranje. Er zaten ontelbare kleine draaikolkjes in het raster. Als ik wilde kon ik in elk van ze gaan en er tot oneindigheid in verdwalen, wist ik. Maar dat deed ik niet want ik was doodsbang. Ik voelde me namelijk heel erg koud, ziek (zoals ik als klein kind vaak was), eenzaam, en een enorm overweldigend gevoel van roze plastic en iets wat ik niet kan beschrijven. Ik probeerde te begrijpen waar ik in zat, maar mijn analyserende gedachten zag ik als verscheurde papiertjes weg dwarrelen. Ik wist niet meer dat ik daar lag op die zolder, ik wist niet meer dat er mensen om me heen waren en wat ik aan het doen was, alle tips over ademhaling en overgave tijdens moeilijke momenten was ik ook kwijt. Er was geen gevoel van ik meer. Er was alleen nog maar dat verschrikkelijke gevoel. Dit wilde ik niet meer, ik wilde alleen nog maar weg hier en naar huis. Dat hele paradijs kon me gestolen worden. Het volgende moment merkte ik ineens dat ik op mijn zij lag te puffen, alsof ik aan het bevallen was. ‘Waarom ben ik aan het puffen?’ vroeg ik me af. Ik kwam tot de conclusie dat dit de enige manier was om dat vreselijke gevoel te verdragen. Dit was niet iets wat ik bewust had besloten, het leek het wel of alles nu op een onbewust niveau gebeurde.

Alle pogingen van mij om ergens controle over te hebben werden vakkundig door Ayahuasca aan stukken geslagen. Het eiste totale overgave, en het nam me helemaal over. Mijn hele Zelf, mijn bewustzijn, mijn verstand was weg. Een moment kan ik me herinneren dat Gerard, een van de begeleiders, met zijn gezicht naast me kwam liggen. Normaliter zou ik totaal in paniek raken van een vrijwel vreemde man die zo dicht bij me kwam, maar nu voelde ik me alleen maar heel erg veilig en gedragen. Ik keek op een gegeven moment naar zijn gezicht en ik zag alle draaikolkjes ook in zijn gezicht, wat bruin was en leek op Hanuman (de Hindoestaanse God). Ik vond dit zo bizar om te zien dat ik moest lachen. Ik geloof dat ik daarna weer even alleen was, en weer in die pijn zat. Toen begon ik langzaam terug te komen in deze wereld, en ineens herinnerde ik me wat Ellie had gezegd; als je je niet goed voelt, vraag om hulp. Dus ik stak mijn hand omhoog, zei ‘help’, en meteen kwam ze bij me zitten. Ze hield mijn handen vast en ik vertelde haar dat ik het zo koud had. ‘Ga maar helemaal voelen lieverd’, zei ze. ‘Ik weet waar je zit. Hier ben ik ook geweest. Ga maar helemaal voelen’. Dat vond ik nogal een vreemd advies, want dit gevoel kon ik helemaal niet voelen, het overspoelde me compleet. En daarbij, er was geen Ik meer. Wie moest dit dan gaan voelen? Ik besefte me inmiddels wel dat naar huis gaan geen optie was en dat ik eigenlijk weinig andere keuze had dan te gaan liggen en het maar over me heen te laten komen, wat ik dan ook maar deed. Weer die kou en vreselijke pijn, tot mijn buurvrouw (die in haar eigen proces zat) ineens opmerkte: ‘wat een toestand he, ook allemaal’. Dat vond ik zo grappig dat ik ontzettend hard moest lachen. Normaal gesproken zou ik dat niet doen want ik hou er helemaal niet van als de aandacht op mij gevestigd is. Maar zoals ik al eerder opmerkte, bewuste keuzes maakte ik niet echt meer. Er was iets wat mij had overgenomen en ik had geen andere keuze dan er helemaal in mee te gaan. En toen ineens, door dat lachen, was ik eruit. Hierdoor lukte het me om aan het gevoel over te geven.

Ik zag toen een trechter, en onderaan, daar was ik. Daar was mijn essentie. Het was liefdevol, warm en donker, als de aarde. En het voelde aan als toen ik 2 jaar oud was, wat ik me ineens kon herinneren. Ik zag mijn ego had ik in al die jaren daarna opgebouwd, wat bestond uit verwachtingen van anderen waar ik aan probeerde te voldoen. Bovenaan zag ik de stukken van mijn kapotte ego wegdrijven.

Dit was een prachtige gewaarwording. Toen zei een mannelijke stem, een best wel strenge, dat ik nu even mocht rusten. ‘Straks gaan we hier verder mee’, zei hij, ‘ga nu maar even genieten’. ‘Genieten?’ dacht ik, ‘wat heb ik net meegemaakt! Ik kan helemaal niet genieten, ik wil dit begrijpen.’ En weer probeerde ik dit te analyseren, tot de stem zei ‘hallo, wat ben je nou aan het doen? Wil je het nog een keer meemaken ofzo?’ Dat vond ik ook weer zo grappig dat ik weer in schaterlachen uitbarstte.

Toen besloot ik maar nergens aan te denken, en begon ik allerlei dingen te beseffen. Ten eerste had ik op een dieper, onbewust, niveau de overtuiging en de angst dat ik niet psychotisch wilde worden, niet mijn verstand wilde verliezen. Ik dacht daardoor dat ik de controle over de trip moest houden, door allerlei dingen te ‘doen’, zoals ademhalen en overgave. Maar juist dat ‘doen’ was een poging tot controle en gedoemd om te mislukken. En ik hoefde helemaal niet de illusie te hebben dat ik kon bepalen of ik mijn verstand wel of niet zou verliezen. Dat besloot Ayahuasca, en dat is precies wat er ook gebeurde. En ten tweede besefte ik dat mijn hele, maandenlange, voorbereiding allemaal een poging was tot controle. En die controle wilde ik hebben omdat ik bang was me compleet hieraan over te geven, door alle risico’s die hiermee verbonden waren. Het was niet verkeerd om me goed voor te bereiden, maar de intentie kwam uit angst voort, en niet uit liefde voor mezelf of het proces. Ten derde besefte ik me dat ik de diepere overtuiging had dat ik al die gevoelens niet kon voelen. Dat het teveel was, dat ik er niet tegen bestand was. Het vreemde is, is dat ik me dit al jaren geleden al besefte. En dat ik wist dat ik in staat was om alle pijnlijke gevoelens te voelen, en dat is ook wat ik in de praktijk bracht. Maar dit deed ik alleen met pijnlijke gevoelens. Wat ik me niet besefte was dat ik een onbewuste angst had voor alle overweldigende gevoelens, niet alleen de pijnlijke. Ook die moest ik helemaal gaan leren voelen. En nu begreep ik ineens waarom ik sinds mijn verhuizing zo gespannen was. Al die gevoelens die ermee gepaard gingen durfde ik niet te voelen en zo kwam ik nooit helemaal tot rust. Ook besefte ik dat ik weinig geduld had. Ik kon een klinkende theorie ergens van maken, dat even toepassen en denken dat ik er dan was. Maar de tijd nemen om iets helemaal te doorleven, daar heb ik geen geduld voor. Belangrijk om daar aandacht aan te besteden dus. Wat ik ook zag was dat mijn intentie inderdaad niet nodig was geweest. Het was alsof Ayahuasca mij zag, en dacht ‘die heeft iets wat even gefixt moet worden, ik roep haar, laat haar zien wat nodig is en dan voelt ze zich weer goed’. En nu begreep ik ook mijn droom. Ayahuasca was niets dramatisch of groots, maar iets heel kleins en normaals. Het was wel pijnlijk, maar moest gewoon even gedaan worden.

Langzaam kwam ik weer tot mijn positieven, blij dat dit voorbij was. Ik wist dat er een tweede ronde zou komen, maar die ging ik dus mooi overslaan. Ik had echt geen zin om hier nog eens doorheen te gaan, en dat paradijs vond ik nog steeds wel goed zo. Ik ging hierna lekker wat eten en naar bed of wat anders doen. Toen wilde ik naar de wc, en een andere begeleidster, Nicolette, nam me mee (je wordt altijd ondersteund om naar de wc te gaan, heel fijn). Ik vertelde haar dat ik een tweede ronde echt niet zag zitten. ‘Nou’, zei ze, ‘ik zou het toch maar wel doen als ik jou was. Denk er nog maar even over na’. Al zittend op de wc besloot ik er dan toch nog maar even goed over na te denken. Ineens moest ik denken aan mijn neefje. Ik had een hele dag met hem doorgebracht vorige week, en ik vond het zo’n ontzettend lief kind. Hij is nu 3 en er was iets vreemd met mij aan de hand als ik bij hem was. Het was alsof ik hem niet echt kon zien. Niet de erkenning kon geven die hij verdiende. Ik begreep nooit waarom dat zo was, maar ik vroeg het me wel de hele tijd af. Er leek iets tussen ons in te staan. En dat was ook de reden dat ik een dagje met hem weg ging, ik wilde contact met hem maken, want hij verdient dat. En ik ook natuurlijk. Ellie had ons eerder verteld dat trauma’s en pijn door de familie heen gaan, overerft worden. En dat als ik een pijn bij mezelf zou helen, dit door zou werken in de andere generaties, de overledenen maar ook de generaties na mij. En toen dacht ik, als ik dit nog een keer voor hem kan doen dan wil ik dat heel graag. Ok goed dan maar, ik ging voor Ellie zitten die de drankjes uitdeelde, en ik vertelde haar dat elke vezel in mijn lichaam protesteerde als ik aan een tweede ronde dacht. Ik wilde echt niet meer. Maar dat ik voor mijn neefje nog wel een ronde wilde doen. ‘Dat lijkt me een goede reden’, zei ze, en gaf me nog een klein beetje.

Dat was trouwens wel genoeg, ik was erg blij dat ik de eerste ronde maar een half glas had genomen. Ik ging meteen zo diep, mijn intuïtie en die van Ellie hadden gelijk dat ik niet veel nodig had.

Ik besloot weer te gaan liggen, en af te wachten wat er komen zou. Ik raakte weer helemaal in mijn onderbewustzijn, en ik merkte dat ik op een gegeven moment aan het schreeuwen was ‘kom maar, kom maar, kom maar! Het maakte me niet uit of ik mijn verstand verlies (dat was ik toch al verloren), kom maar!’ Waarop mijn buurvrouw heel droog opmerkte: ‘jij maakt er helemaal een mooie boel van, grapjas!’ waarop ik weer in lachen uitbarste.

Niet lang erna maakte ik weer contact met mijn kern, en mijn gevoel als 2-jarig kind. Ik zag dat kind en ik hield zoveel van haar, zoveel als ik van mijn nichtjes en neefje kan houden. Ik voelde echt wie ze was. Ik was daar ook helemaal, de sfeer, geluiden, kleuren, alles van die tijd. Ik begon langzaam honger te krijgen omdat we tijdens de reis de hele dag niet mochten eten. De honger werd zo groot in mij, dat ik besloot dit ook weer helemaal te gaan voelen. En ik herinnerde me als kind ook vaak honger te hebben gehad. Ik at namelijk altijd heel slecht, ik was erg kieskeurig met eten. Ik begreep ineens dat ik dit op een onbewust niveau deed omdat ik me niet gezien voelde. Ik was vaak ziek en die pijn moest ik alleen dragen, wat teveel voor me was als klein kind. Er was te weinig ruimte om die pijn te delen. Ik had daarom honger op een ander niveau, honger naar aandacht, honger naar erkenning. Het was een manier om aan mijn ouders te laten zien dat ik meer liefde en warmte nodig had (mijn ouders waren er altijd voor mij als ik ziek was. Maar wat ik nodig had was om over mijn pijn te kunnen praten. Zoals veel ouders doen, is daar niet naar doorvragen bij het kind, of de aandacht van de pijn af leiden. Ik had juist erkenning nodig voor de pijn, dat dit er helemaal mocht zijn, dat ik dit moest leren dragen, en dat kon alleen door dit te delen). Voor ik het wist lag ik in foetushouding, te roepen ‘mama, ik heb zo’n honger, mama, ik heb zo’n honger’. Tot ik mijn 2-jarige ik weer zag, en besloot haar helemaal te omhelzen. Ik vertelde haar dat ze dit niet meer alleen hoefde te doen. ‘We doen dit samen’, zei ik, en; ‘ik zie je, ik hou van je, je hoeft het niet meer alleen te doen’. Ik besefte nu ook dat door mijn gevoelens niet helemaal te voelen, ik nooit luisterde naar haar. Ik negeerde haar en daarmee beschadigde ik haar. Ze voelde zich niet gehoord door mij. Dat is ze gaan compenseren, ik kan heel veel praten en dramatiseren, omdat ik me onbewust niet gehoord voel en iets in mij zich op een andere manier gehoord probeert te voelen.

Daarna kwam er weer rust, en ik bedacht me dat ik contact kon maken met mijn voorouders. Ik ging naar mijn oma aan mijn vaders kant. Ze is 9 jaar geleden overleden en ik mis haar nog altijd. Ook mijn tante die is overleden wilde ik graag zien. Ik vertelde ze dat ik ze miste en het voelde alsof ik hun handen vasthield. Maar Ayahuasca besloot dat het niet de tijd was om naar de pijn van deze kant van de familie te gaan. Het was tijd om naar mijn opa aan mijn moeders kant te gaan. Ik zag hem, en ineens besefte ik weer, dat deze man ook ECT had gehad, net als ik, en ook overspannen was geraakt op zijn werk. Ik hield zijn hand vast en ik zei dit tegen hem ‘opa, dit heb ik ook meegemaakt. Ik zie je’. Ineens zag ik hem als klein jongetje. Het was donker, en ook hij voelde zich niet gezien. Het was heel pijnlijk. Het voelde alsof ik connectie met hem maakte, alsof we samen iets hadden geheeld. Daarna kwam mijn oma van mijn moeders kant, twijfelend, dit wilde ze eigenlijk niet. Maar ze kwam toch, omdat ze ergens voelde dat dit goed was. Ik hield ook haar hand vast, en ik zag haar ook als klein meisje. Het was donker, pijnlijk, en ze voelde zich niet gezien door haar moeder. Ik zag de foto van mijn overgrootmoeder ineens, met haar harde gezicht. Ook nu voelde het alsof we samen deze oude pijn aan het helen waren. Ik voelde dat er familiepijn door mij heen stroomde. Dit is waarom ik mijn hele leven pijn had gehad, om deze pijn te doorleven. Lachend zei ik een paar keer tegen mijn innerlijk kind ‘iemand moet het doen!’. Ik begreep het en ik voelde een diepe dankbaarheid voor mijn pijn.

Langzaam ging dit weer weg, en ik wilde graag vragen stellen. Ik dacht dat het wel een goed idee was om naar mijn sektetijd te gaan, om te kijken of daar nog oude pijn was. Ik voelde dat nu niet, maar ik had wel ervaren dat mijn geest me beschermen kon tegen pijn zonder dat ik me daar bewust van was. Ik ging er dus heen en ik zag ze allemaal in een kring zitten. Zich allemaal heel belangrijk voelend, allemaal in competitie over een status die nergens op gebaseerd was. Ik zag ineens het belachelijke in van de hele situatie, en nu moest ik weer enorm hard lachen, zo hard, dat ik zag dat ik met mijn gelach de hele situatie meedogenloos stuk aan het lachen was. Daarna stelde ik vragen over sommige vrienden van mij, waar ik duidelijk antwoord op kreeg. Ik zag ook dat krankzinnige mensen het dichtst bij de waarheid staan, en dat deze waarheid meedogenloos is. Mijn kracht is ook om meedogenloos te zijn maar ik was daar bang voor geworden. Ik vertelde mensen vroeger vaak de waarheid maar ik kon hun pijn voelen als ik ze met deze waarheid confronteerde. Ik was daarom bang geworden om dit te vertellen.

Maar de levenskracht werkt door iedereen heen zag ik, en dus ook door mij. Die schaamte- en schuldgevoelens die ik had als ik weer zo’n opmerking had gemaakt, hoefde ik helemaal niet te voelen. Er werd gezegd wat gezegd moest worden, dat wordt bepaald door de levenskracht en niet zozeer door mij. De sjamanendrum die daarna langzaam om me heen klonk, nam me mee naar dit besef, terwijl ik in child’s pose lag. Ik voelde die levenskracht door me heen pulseren, werkelijker en realistischer dan alles wat ik ooit heb ervaren. Zo krachtig dat ik me nu besef dat lijden ook voortkomt door het vechten hiertegen, of vechten tegen je lot. Er is geen vechten tegen de basis van ons bestaan. We worden door iets diepers gedreven.

Ondertussen stond er muziek op, en werd er ook Fado gespeeld. Heel fijn omdat ik hier graag ook zelf naar luister. Allemaal elementen waardoor ik me thuis en veilig voelde hier.

Nog steeds had ik enorme trek of honger. Langzaam kwam ik uit mijn trip en begonnen de beelden over te gaan naar die van eten. Ik denk dat ik uren aan eten heb gedacht, maar besef van tijd had ik niet echt, dus dat kan ook korter zijn geweest. We kregen daarna een schaal vol met heerlijk fruit waar ik enorm van heb genoten.

Daarna gingen we naar bed. Midden in de nacht werd ik wakker met enorme hoofdpijn. Wat moest ik hier nu mee? Een paracetamol kon ik zo snel niet krijgen, en daarbij was deze hoofdpijn daar veel te erg voor. Ik besloot dan maar te doen wat ik in mijn reis ook deed; helemaal met dit gevoel te zijn, helemaal toe te laten. Daarna moest ik ineens toch nog overgeven en was mijn hoofdpijn voorbij. Daarna hoorde ik een vreemd geluid, als van een UFO. Dat verdween vanzelf weer gelukkig en heb ik nog lekker kunnen liggen.

Deel 3: na de reis

 

Ik schrijf graag over psychiatrie; in de tijd dat ik in de psychiatrie zat werd ik niet beter maar vooral zieker. Ik heb zelf ondervonden dat het beter kan!


Geef een reactie