Innerlijke reis met Ayahuasca deel 1: de voorbereiding

Categories Drugs0 Comments

Toen ik 3 jaar geleden toevallig op een filmpje stuitte op YouTube over DMT (het werkende component van Ayahuasca), was ik er meteen door geïntrigeerd. Meteen wist ik ook dat dit een heel slecht idee was, ook al was dit geen idee van mij maar een puur verlangen vanuit mijn gevoel.

Vanaf mijn 13e heb ik meerdere psychoses gehad. Sinds 2010 gaat het weer goed met mij, maar gevoeligheid voor psychoses is een contraindicatie voor Ayahuasca; het kan namelijk een psychose triggeren. Ik besloot er daarom niet direct iets mee te doen, maar omdat het me wel had gegrepen, begon ik erover te lezen naar de ervaringen van anderen te vragen. Op het forum voor mensen met psychoses waar ik zit vroeg ik dit eerst, en er waren een paar mensen met deze ervaring waarbij het niet zo goed was afgelopen. Dit gaf me niet zoveel vertrouwen om dit te gaan doen.

Ook was ik na jaren ziek te zijn geweest net weer een paar jaar aan het werk, en ik besloot het toen niet te doen omdat er geen ruimte voor zo’n ingrijpende ervaring was in mijn leven.

Ik liet het een paar jaar rusten, maar elke keer bleef het terugkomen en ik bleef twijfelen. Ik noemde dit op een gegeven moment op tegen een goede vriend van mij, en hij zei me dat als de Moeder (Ayahuasca) mij zou roepen ik het zou weten. Dat klonk meteen logisch voor mij, en daardoor kon ik het laten rusten. Een paar maanden later, in juni 2016, kreeg ik een droom. Die ging als volgt:

 Ik droomde dat ik ergens verloren was. Verloren met mensen, verloren in de ruimte. Op het einde stapte ik een ruimte in waar mensen Ayahuasca namen. Ik stapte de ruimte verder in en de mensen waren weg. Alleen een leren leunstoel, bijzonder design, stond in de ruimte. Ik voelde de trip aan en ik voelde dat het ok was. Het voelde als een opening in iets anders, maar het voelde niet groots en kwaadaardig. Meer als normaal, klein, goed. Ruimte gevend.

Dat vond ik toch wel heel bijzonder. Zo groot als ik het maakte in mijn gedachten, met draken, psychoses, insecten en tunnels die de diepte ingaan, zo voelde dat helemaal niet in mijn droom.  Ineens kreeg ik toch een hernieuwd vertrouwen. Is dit toch Moeder Ayahuasca die mij roept?

Voorzichtig ging ik weer om me heen informeren en informatie opzoeken op internet. Ik las het gratis boek over Ayahuasca van Lars Faber, wat erg verhelderend was. Ik herkende veel dingen die ik zelf al had ervaren met mijn eigen heling, zoals het overgeven aan de pijn om daarna verlossing te vinden. Ik probeerde ook informatie te zoeken over mensen die er psychotisch uit waren gekomen, maar het lukte me niet daar iets over te vinden. Ik kreeg van iemand een tip om navraag te doen bij iemand die ceremonies begeleidde. Ik nam contact met hem op, en hij stelde voor dat ik, onder voorwaarden, aan een ceremonie mee kon doen. Toch had ik geen goed gevoel bij hem. Niet dat hij geen goede begeleider zou zijn, maar hij zou geen goede begeleider voor mij zijn. Ik bedankt hem voor zijn aandacht, maar zei hem toch dat ik het liever niet wilde doen.

Een andere goede vriend van mij had zelf ook een ceremonie ervaren, bij Mens en Aandacht in Zeeland. Hij zei me dat als ik hiervoor koos, ik het beste daar kon doen. De begeleiding was zo krachtig en liefdevol, maar ook zijn dit therapeuten die gespecialiseerd zijn in relaties. Laat dit nu net zijn waar ik mijn hele leven al grote moeite mee heb. Dit voelde meteen goed voor mij. Ik stuurde een mail waarin ik mijn hele verhaal vertelde.

Natuurlijk waren ze erg voorzichtig. Een van de begeleidsters wilde daarom graag een ontmoeting via Skype met mij, wat we daarna deden. In dit gesprek gingen wij dieper in op mijn ervaringen in de tijd dat ik psychotisch was. Uiteindelijk concludeerde ze dat ze dit niet met mij aandurfden. Waarom zou ik dat risico nemen als alles zo goed ging? Ik zei dat ik dit accepteerde, deze mensen voelden goed en het voelde alsof ze wisten waar ze het over hadden.

Maar, de volgende dag kreeg ik een mailtje van haar. Waarom had ze toch zo het gevoel dat ik hier aan mee moest doen? Ik was toch welkom. Wel met een aangepaste dosering, wat mij zelf ook wel verstandig leek.

Dit was in november 2016, en in april zou de ceremonie dan beginnen. Gelukkig had ik nog genoeg tijd om me voor te bereiden want ik vond het wel spannend. Ik ging weer op zoek naar informatie over Ayahuasca en naar minder goede ervaringen, en ineens vond ik ze volop. Ik werd me ervan bewust dat een goede voorbereiding heel belangrijk was. Vooral toen ik deze video zag besefte ik ook dat een halve dosis inderdaad wel een goed idee was voor mij. Ook kwam ik via via in contact met mensen die psychotisch waren geweest en deze reis ook hadden ondernomen. Het ging nu goed met ze, en ze gaven me goede adviezen, wat ook weer neerkwam op een goede voorbereiding en vertrouwen in het proces.

Daarna kwam mijn goede vriendin bij mij en mijn vriend eten. Ze werkt als ervaringsdeskundige met mensen die psychosegevoelig zijn en in zorg zijn, dus ze weet wel waar ze het over heeft. Heel enthousiast reageerde ze toen ze hoorde wat mijn plannen waren. Maar of ik wel een plan had gemaakt voor de risico’s? Want ik kon natuurlijk psychotisch worden. Wie moest er dan voor me zorgen? Wat moesten mensen doen?

Deze dingen waren zetten me ineens stevig met mijn benen op aarde. Wat ging ik in godsnaam doen? Wat zette ik ervoor op het spel? Wat ging ik mijn vriend misschien aandoen, mijn familie nog een keer, en mijn vrienden? Ineens besefte ik dat dit een van mijn problemen is. Ik kan aan iets beginnen en totaal geen oog hebben voor de risico’s. Ik wil dat gewoon en dat is wat ik ga doen, en dan heb ik geen zin om naar gezeur over risico’s te luisteren. Maar nu kon ik er niet omheen. Ik moest dit in de ogen aankijken en ik moest een plan maken. Niet eens voor mezelf, maar wel voor de mensen waar ik van houd. We spraken met mijn vriendin af dat ze nog eens terug zou komen om een goed plan op te stellen.

Ik had het gevoel dat het proces al was begonnen. Meteen werd ik met mezelf geconfronteerd, en ik had een les geleerd. Niet lang nadat ik dit besefte, las ik dit ook van de ervaringen van andere mensen. Zodra je kiest om het te doen begint het proces al. Ik las op een website dat je misschien zelfs met planten kon gaan beginnen te praten, en had ik dit nou net een paar dagen daarvoor gedaan met mijn balkonplantjes.

Ik wist dat ik me goed voor moest bereiden, om alle risico’s zoveel mogelijk te beperken. Geen alcohol en een vegetarisch dieet. Dat zou niet makkelijk worden, dus besloot ik in december nog even helemaal los te gaan en alles te eten waar ik zin in had. Op 1 januari stopte ik met alcohol, op 1 februari met vlees en op 1 maart werd ik veganistisch. Ook was ik bezig met verstillen. Met mezelf zijn, niet te druk zijn, wandelen in de natuur en rustgevende muziek luisteren. De muziek die wordt gebruikt bij ceremonies hielp me enorm om in dit gevoel terecht te komen. Soms voelde ik alsof de Moeder al bij me was, in de vorm van een klein vrolijk meisje. Ik voelde me er erg kalm en veilig bij.

Ik begon ook te lezen over truffels, en ik besloot dat het een goed idee zou zijn om dit eerst te proberen voor ik aan de reis zou beginnen. Ik zou dan een beetje een idee hebben wat voor effect het heeft op me. Dat was een hele fijne ervaring. Een kalme introductie tot wat komen zou. Mijn verslag daarover kan je hier lezen.

Nog wat vreemde dingen die gebeurden; soms zie ik lichtjes om mensen heen. Ineens begon ik deze heel regelmatig te zien, bij een persoon zelfs vrij groot met een blauwe kern. Toen ik hierover ging praten met mensen werden ze donker. Verder begon mijn klok heel langzaam te lopen, tot het stil stond. Daarna begon het weer te lopen, en stond het op een gegeven moment weer stil. Toen gebeurde dit nog een keer, en bleef de klok echt stil staan. Of dat normaal is weet ik niet, maar voor mij had dit een symbolische betekenis. Ik wilde heel graag verstillen, maar ik vond het vaak erg moeilijk. Sinds ik 2 jaar geleden verhuisd ben naar Amsterdam ben ik erg onrustig, en lukt het me maar moeilijk om 1 ding tegelijk te doen. Dat de klok langzamer begint te lopen en stil gaat staan, is iets wat ik zelf ook graag wil.

De datum kwam steeds dichterbij, en ik kwam in een fijne euforische bubbel te zitten. Tot mijn vriend en mijn vriendin me nog een spraken over het plan voor als het mis zou gaan en ik psychotisch zou worden. Ik schreef alles op, maar werd daarmee zo geconfronteerd met mijn verleden en waar ik in kon belanden, dat dit wel even heel pijnlijk voor me was. Toch voelde ik nog steeds diep van binnen dat dit nog steeds een goede beslissing was.

Een week vantevoren sliep ik bij mijn ouders in Egmond, en maakte veel wandelingen in de duinen. Ik stak kaarsjes op om om bescherming te vragen bij Maria en Sint Adelbertus (patroonheilige van Egmond Binnen) en ik voelde een diepe liefdevolle warmte. Het was ook fijn om bij mijn ouders te zijn. Vroeger hadden we niet altijd een even makkelijke verstandhouding, maar de laatste jaren gaat dit steeds beter, en nu voelde dit echt goed. Heel fijn was dat.

Deel 2: De Reis

Ik schrijf graag over psychiatrie; in de tijd dat ik in de psychiatrie zat werd ik niet beter maar vooral zieker. Ik heb zelf ondervonden dat het beter kan!


Geef een reactie